Otuz Yıllık Hikaye

Sizi yedi yıl önce tanıştığım, 30 yıldır cezaevinde tutulan yazar arkadaşımla tanıştırmak istiyorum.

Bilgisayar yazısından sonra el yazısına, asfaltın ardından toprak yola geçip bu “mektubun” sonuna vardığınızda neler hissedeceksiniz, merak ediyorum doğrusu.

İnfaz Hakimliği’ne verdiği dilekçenin bir yerinde kendisini ve hikayesini şöyle anlatmış yazar Nevzat Güngör:

“29.12.1991 yılında gözaltına alındım. 15 gün süren gözaltı sürecinde yoğun işkencelere tabi tutulduktan sonra tutuklandım. (Bu işkenceler daha sonra doktor raporları tarafından tespit edilmiştir.) Okuldan tanıdığım bir kişinin işkenceyle üzerime ifade vermesi sağlanmış, ama o kişi savcılıkta ve sonraki yargılama süreçlerinde defalarca ifadesini geri çektiğini söylemiş olmasına karşın, o ifadeye dayanılarak Devlet Güvenlik Mahkemesince müebbet ağır hapis cezasına çarptırıldım. Üstelik, 15 günlük her türlü işkencenin yapıldığı “sorgu süreci”, kurgulanmış sözde delillerle asker hakimlerin heyette yer aldığı Devlet Güvenlik Mahkemelerinin “adil yargılama yapamayacaklarını” söyleyerek, DGM’ler tarafından yargılanmayı red edip duruşmalara katılmamış olmama karşın!

İstanbul Hukuk Fakültesi’nde öğrenci olmam itibariyle bu tür aşırı siyasallaşmış mahkemelerin salt cezalandırma mantığıyla yaklaştıklarını az çok biliyordum. Nihayetinde ilk duruşmalarda buna kendi gözlerimle bizzat tanık da olmuştum. Yargılama gıyabımda yapıldı ve nitekim “ceza” da verildi. Bu “cezanın” tamamen hukuksuz olduğunu bir kez daha belirtmeme gerek yok sanırım.

Kesinlikle katılmamış olduğum, üstelik anlayış ve yaklaşım olarak doğru da bulmadığım, insani ve vicdani anlamda çok uzak olduğum bir eylem dolayısıyla cezalandırılmış olmam kişiliğime ve hayat karşısındaki duruşuma bir hakarettir de. Ayrıca, yargılanmış olduğum dosyada bulunan bir arkadaşın başvurusu üzerine Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi, dosya hakkında “adil yargılanma ilkesinin ihlali” kararı verdi.

Tam 30 yıldır cezaevindeyim ve haksız ve hukuksuz bir şekilde verilen bu 30 yıllık cezayı mecburen yatarken, yine en olmadık, insanın aklının ucundan bile geçmeyen hukuksuzluklara, saldırılara maruz kaldım. Bu 30 yıl zindanın dört duvarı arasında ağır ağır geçerken sonunda bir tür zulüm tarihine de dönüştü.

AİHM ve AYM’nin “DGM’ler adil yargılama yapamazlar” minvalindeki yüzlerce emsal düzeyindeki kararına rağmen, bir kez “damgalanmış” olmak, her türlü hukuksuzluğa, haksızlığa reva görülmeyi getirdi. Sadece bu kadar da değil, hukuki başvuruların bir kenara atılmasını, savunmalarımın göz ardı edilmesini doğurdu. Yani Mevlana Celalettin-i Rumi Hazretlerinin “zulmün üzerine ancak zulüm inşa edilir” sözünde de işaret ettiği gerçeği birebir bizzat yaşadım.

2006 yılı itibariyle “Edebiyatı” hayatımın merkezine oturttum ve tüm zamanımı yazmaya adadım. Daha önce, yani 1995’lerden itibaren de yazıyordum yazmasına da, benim açımdan bir tür yan uğraştı. 2006 yılında ise bir anlamda yaşama gerekçem haline getirdim.

Toplamda on beş yıldır, o amiyane tabirle gece gündüz demeden, günde neredeyse on-on iki saat yazıyor, yazdıklarımı düzeltiyor, el yazısıyla temize çekiyor veya yoğun şekilde okuyorum. Bu süre zarfında biri roman, üçü de öykü olmak üzere toplamda dört kitabım yayımlandı. Yirmiye yakın öykü ve roman dosyam da yayınevlerinde değerlendirilmeyi bekliyor.

Daha önce yaklaşık olarak on dört yıldır kalmış olduğum Kocaeli 2 Nolu F Tipi Cezaevinde 2006 yılından başlayarak on (10) yıl boyunca edebiyat çalışmaları doğrultusunda bilgisayar da kullandım. Onlarca öykü ve roman dosyamı cezaevi idareleri aracılığıyla dışarıya da gönderdim.

Sanırım şu soruyu sormanın tam sırası: Hayatını edebiyata adamış, zamanını tümden edebiyata veren birini örgütler ne yapsın, devletler ne yapsın?

Evet, kabul etmeliyim, bir örgütün de üyesiyim: Türkiye PEN Derneği. Türkiye Yazarlar Sendikası üye olma başvurumu ise değerlendiriyor.”

Yazar Nevzat Güngör 17.12.2020 tarihinde (tahliyesine bir yıl kala) denetimli serbestlikten yararlanarak cezaevinden çıkmaya hak kazandı. Ne var ki talebini içeren dilekçeye yanıt alamadı. Israrlı takibin neticesi, cezaevi idaresi nihayet dört ay sonra lütfedip cevap verdi: Ret. 

Cezaevi Müdürlüğü (İdare Ve Gözlem Kurulu) hükümlünün “İyi Halli Olmadığı”na ve her altı ayda bir durum değerlendirmesine “devam edilmesine” karar verdi. (Covid-19 sangını sebebiyle özel olarak düzenleme yapılmış, Türkiye tarihinin en geniş kapsamlı cezaevi tahliyeleri gerçekleştirilirken üstelik.) 

Bu noktada büyük bir “keyfiyet” ve “tehlike” ortaya çıktı.

Cezaevi Müdürlüğü somut hiçbir delile dayanmayan ve elbette esaretten yana keyfi yorumlarını “gerekçe” imiş gibi sundu.

Neymiş? F Tipi Yüksek Güvenlikli Ceza İnfaz Kurumunda parmaklıklar, dikenli teller, kameralar, dışarda jandarma içerde gardiyanlarla her adımı abartı düzeyine varan güvenlik tedbirleri ile takip edilen, ağır tecrit altındaki hükümlü “örgüt üyeleri ile aynı odada barınıyor”muş, “aktif örgüt üyeleriyle iletişim halinde” imiş, “toplu eylemlere katılıyor” imiş, “yasadışı örgütten kopmadığı” anlaşılmışmış… Bu ve benzeri “kes kopyala yapıştır” usulü yalan-yanlış ve iftiralara karşı çıkıyor Nevzat Güngör. 

Teamül oluşturabilecek esas “tehlike” ise şu: 17.12.2021 tarihinden sonra da her altı ayda bir keyfi’ne göre yorumlarla, uçuk kaçık bir “kurgu”yla hukuksuzluğu sürdürebilir ve -birileri dur demezse- 30 yılın üzerine 6 yıllık bir zulüm (esaret) daha eklenebilir!

Yazar Nevzat Güngör hukuk mücadelesini sürdürüyor ama denetime son derece kapalı bir alanda, zindana düşen çokları gibi müthiş bir ötekileştirmeye maruz ve fazlasıyla yalnız. Karşısında, hukuktan nasibini almamış ve kendi “krallığı” içerisinde hukuka aykırı davranmanın bedelini belli ki hiç ödememiş, ödeyeceğine de inanmayan bir cezaevi yönetimi var. Kendi küçük iktidar alanlarında kendi “yargı”larını saçıyorlar etrafa fütursuzca. 

Yazar Nevzat Güngör, Kocaeli 1 Nolu F Tipi Yüksek Güvenlikli Ceza İnfaz Kurumu’nu yönetenlerin “kamu görevini kötüye kullandıkları” ve “iftira attıkları” gerekçesiyle cezalandırılmaları için Kocaeli Cumhuriyet Başsavcılığı’na suç duyurusunda bulundu. Üç sayfalık dilekçeyi yazının sonuna iliştiriyorum. Savcıların harekete geçecek takati kalmamışsa da birilerini dürtebiliriz bu adalet çığlığıyla.

Hepimiz topyekûn mücadele etmezsek, bizim büyük çilemiz: Hukuksuzluk, bitmeyecek. Karanlığın en koyu olduğu yere cep telefonlarımızın ışığını tutalım, ardından, hak arama tuşuna basalım. Çalıyor mu?

Ek:

Bir Askerlik Anısı

Hayat hikayelerden oluşur. Her gün sayısız hikayenin bir yerinden geçip gideriz, farkında olalım, olmayalım. Kimisinde başrollerden birindeyiz, kimisi içinse sadece bir kenar süsünden ibaretiz.

Gözümüzün önünde akıp giderken tanık olduklarımızdan çok başkalarınca yaşanan hikayeleri okuyor, dinliyoruz.

İnsanlar yola çıkınca hikayeler de öne çıkıyor. Gözlere bir farkındalık, hafızaya canlılık geliyor. Hareket ve bereket.

Askerlik bahsi açılınca anlatmaya başladı:

“Acemi birliğine gittik, ben tabii uyanığım, İstanbul çocuğuyum. Benim gibi 3-4 İstanbul çocuğu daha var. Biz her türlü görevden kaçıyoruz itinayla. Birkaç gün sonra tanıştık kaynaştık. Nerede doğdun, okudun, neler yaptın… derken, İmam Hatipli olduğumu söyledim.

Ben, İmam Hatipli olduğumu beyan eder etmez, “oğlum sen ayvayı yedin!” dediler.

“Neden” diye sordum.

“Biliyorsun, askeriyede din yok iman yok, senin ananı ağlatacaklar!”

Neyse, acemiliği bir şekilde atlattık, usta birliği için bizi Van’a gönderdiler. Görev yerinde bekliyoruz, içeri bir yüzbaşı girdi ve ilk sözü şu oldu: “Gençler Selamun Aleyküm!”

İçimden dedim: Oğlum, sizi bilmem ama ben rahatım!

Yüzbaşının ilk sorusunu da unutmuyorum: “İçinizde İmam Hatipli var mı?”

Elimi kaldırdım. Şöyle bir baktı bana. “Geç bakalım” dedi, “seni imam yaptım”.

Dışarı çıktım ki, bir asker, “sen imam mısın?” diye sordu. Evet, dedim. Beni aldı, yerime götürdü, arkadaşlarla tanıştırdı ve “ben terhis oluyorum, gitmeden neyi nasıl yapacağını sana göstereceğim” dedi.

Ertesi sabah beşte beni uyandırdılar, “kalk, hadi, gidiyoruz” dediler.

“Hayırdır, sabah namazını mı kıldıracağım?”

“Görürsün birazdan ne kıldıracağını!”

Beni aldılar, askeri araca bindirdiler ve bir Adli Tıp binasına götürdüler. Allah Allah, diyorum içimden: Benim burda ne işim olabilir?

Yarım saat sonra bir ambulans geldi, içinden siyah torbada bir ceset getirdiler, otopsi yapılacakmış, musalla taşı gibi bir masanın üzerine koydular, torbayı açtılar, benim aklım çıktı!

Bir asker, G3’le kafasına sıkmış. Oturduğu yerden iki mermi kafasına, bir mermi ise sol omzuna girmiş. Çocuğun adını hatırlamıyorum. İntihar eden asker diye, 2010 yılı kayıtlarında vardır.

Daha bismillah, göreve başlamışım, ilk iş, kendimi otopside buldum.

Doktor, intihar eden askerin iç organlarına bakarken, “Aaa” dedi, “bu çocuğun askere gelmesine gerek yokmuş ki!”

Otopside 3-4 kişiyiz. Neden, diye sordu bir memur.

“Tek böbrekli bu çocuk, bunlara çürük raporu veriliyor doğrudan”.

Otopsi sona erince çocuğu yıkadık, kefenledik. Kafasının arkası yoktu, orayı pamukla doldurduk. Tabuta koyduk, Türk bayrağına sardık, memleketine gönderdik.

“Badi”si de yanındaydı çocuğun, eşyalarını taşıyordu, hikayesini ondan öğrendik. Komutanın biri çocuğa çok kötü davranmış. O da bunalıma girmiş, kafasına sıkmış.

Komutanının “mobbing”ine dayanamamış, kalbine sıkmış bir asteğmen vardı, yine. Toplam dört vaka olmuştu benim zamanımda. Biri farklıydı. Kanas’la çok uzaktan vurulmuş bir binbaşı idi. Onun için müftü çağırılmıştı özel olarak, ben de yanındaydım. Müftü yıkadı, kefenledi, duasını etti, şehit merasimi düzenledi.”

Hikaye içindeki hikayenin hikayesi zorbalığa dayanıyor.

Kıssadan hisse almak için kuklaya değil kuklacıya bakmalı.

Zorunlu askerlik denen zorbalık sürdürülmüyor olsaydı, bugün o çocuklar hayatta olacaklardı.

Gencecik çocuklar kalplerinden, kafalarından vurulurken tetiği çeken zulüm sorgulanmadan, adına “savaş” denen çok uluslu şirketlerle, kanla beslenen rant düzeniyle hesaplaşmak söz konusu bile olamaz.

Bu ahval ve şerait içerisinde bedelli-bedelsiz askerlikler, soralım birbirimize, bela-savar “haraç”lardan öte ne anlam ifade etmekteler?

Evlatlarınız sıraya girecekse siz sıranızı savmış olmuyorsunuz. Sıra orda duruyor, sıraya girmek zorunluluğu ile el ele kol kola.